ZYCIE PAROSTATEK
Płyń se parostatkiem z dobrym kapitanem
Hucy śtorm cy huzio, kierunek ci dany
Kompas w sercu ściskoj, ftory dróge znacy
Dopłynies do poru, nie bedziy inacyj
Rejs lekućki nie jest. Wiater, fale, burze…
Pon Bóg na pokładziy? Z Nim płynies ku górze!
Hań ka błysko jasność, rejsów, statków bramy
Ka uśpione śtormy, burze, huragany!
Nie łoździeloj rejsów, niyma siy co drocyć
Port kozdymu jedyn, nik go nie przeskocy
Popłyń parostatkiem z dobrym kapitanem
I tyk syćkik statków Bozym bądź bosmanem!
Miłość to życie płynące w żyłach
To ludzkie serca bijące zgodą
To ciepły dotyk tulącej matki
W miłości Bożej ludzie się rodzą!
Tu na tej ziemi nie znamy takiej
Gdzie żyje beztrosko, bez bólu, trwóg
Taką miłością dla nas nieznaną
Obdarzy w niebie nasz Stwórca – Bóg!
Na oceanach pluskają fale
I słońce wschodzi kolejny raz
Wciąż płyną wody i szumią lasy
Choć wielu tutaj już niema z nas
A człowiek płynie tym oceanem
Gdzie lekka fala i często sztorm
Kierunek jeden, stały, niezmienny
Tam czeka miłość – Ojcowski dom!
Ty wolności co przenikasz góry
Ty wolności co orle czują pióry
Co płyniesz wodą w rzekach strumieniami
Co żyjesz zgodą między narodami
Tam gdzie matka w ciszy tuli dziecko swoje
Tam gdzie lżej się znosi trudy życia, znoje
A Ty wciąż idziesz za śmiercią żołnierza!
Za śmiercią matki co ma ból uśmierzać
Dziecko niewinne w strachu umiera!
Dlaczego?!
Czy to tyś okrutna?
Czy człowiek z sercem pełnym złego
Wracasz po nocy nadzieją o świcie
Walczący o ciebie stracili swe życie!
W bohaterskich grobach wolność położona
Dla ludzkich pokoleń łzą i krwią skropiona
Zajdziy słonecko wcas
Piyrso gwiozdka siy zaświyci
Do stoła siednom wroz
Mama, tata, siednom dzieci
Na stole staniy miska
Pusto, przy gorzci siana
Niek zodno cłowiecyna
W tom noc nie bedziy sama
Syćkie dziś drogi wiedom nos
Ku chałpiy, ku rodziniy
Pódziemy w ciymnom noc
Hołd dać Bozyj Dzieciniy
Niek zabrzyncy w syćkik sercak
Niek zaskrzypi w kozdyj dusy
Ze bez Boga na tyj ziymi
Biydniy zyć i w góre rusyć
Cos ci z góry co bez Boga
Choć łokrakiym na niej śiednies
Kie popatrzys se na wiecność
To bez Niego syćko bledniy!
Bóg doł Syna Malućkiego
W Nim skromność, ufność, niewinność
Cobyś Ty cłowiece wiedzioł
Zyć jak Dzieciy, twa powinność!
Gwiazda z Betlejem blaskiem oświeci drogi i ścieżki życia
Niech każdy człowiek, który jest w drodze spojrzy na dziecka lica
Cóż piękniejszego w błysku ufności, co świeci w oczach dziecka
Ufną nadzieją Bóg nas obdarzył, Dziecię – nasza ucieczka
Znaki pokoju przekażmy sobie ściśnijmy wroga ręce
Uśmiechy szczere, czoła pochylmy każdemu dajmy serce
Darujmy wszystkim pokoju znaki – dzisiaj ten wieczór, ta noc i czas
Bo nikt z nas nie wie, kiedy Bóg wezwie Może to dla nas ostatni raz?
Na scyńściy, na zdrowie, na to Boze Narodzynie!
Cobyściy se zyli – jak to Boskiy Stworzyniy
Obietnice cościy przy stole dawali…
Byściy po Wiliji w sercak utrzymali
Zaś syćko co podłe niek do pieca wpadniy
Cos komu z popiołu? Niek łostaniy na dnie
Popiół trza wywalić, bo nikomu na nic
Miyłość w Nowym Roku łozdejciy bez granic
Niek ze Wom zaświyci, słonecko o zmroku
Niek wyleziy drzyzga, co wbito jest w oku
Niek ze siy Wom w końcu, ułozy ka krzywo
Niek miyłość jak Dzieciy, bedziy ufno, zywo!
Poniechojciy zwade, kie starom spodnice
Ubierciy siy w zgode, ftoro zdobi lice
Oko siy uciesy, uraduje serce
Łozdawiojciy miyłość, bo dzisiok w rozterce
Niek ze siy Wom wiedziy w zdrowiu i radości
Pobłogosław Jezu, syćkik tutok Gości!
Dziadzinek wnukowi opowieść zanuciył
Ze dzisiok niy wolno nikomu siy smucić
We Wiliom nolezy syćko grzecniy robić
Coby Nowy Rocek grzecnościom łozdobić
Godoł tys o nocy dniu dziś wyjontkowym
W sercak siy narodzom z miyłości odnowy
O Bozym Dzieciyńciu i o wielgiyj zmianiy
Narodzi siy Dzieciy w skromności na sianiy
Chlebym i miyłościom bedziemy siy dzielić
W zgodziy i ufności syćka siy weselić
A w nocy przepedzom do nos i zwierzynta
Momy je sanować i o nik pamiyntać
Zasłuchany wnusuś łoździawiył gymbusie
Poziyro na dziadka, kuko na babusie
Dziadku ukochany piyknie ześ zanuciył
Od dzisiok nie bedziys z babkom siy juz kłóciył
Piykniy ześ wnukowi zanuciył i pedzioł
Jo ci w Lutym zbocem co ześ mie łopedzioł!
Na spis do Betlejem udać siy musieli
Choć w nie dobrym casie, ze musom – wiedzieli
Maryja zmyncono siedzi na osiołku
Chuścina na głowie, derka na podołku
Wjechali do miasta gwarno na ulicak
Józef Jom łotulo, tre Jej zimne lica
Sukajom ka miyjsca choć końcicek mały
Dziś siy mo narodzić Dzieciy wielgiyj kchwały
Miyjsca dlo Nich nima, gospody zajynte
Maryja siy skurco, roncki mo zmarzniynte
Na skraju Btelejem stajynke noleźli
Na osiołku Maria i Józef hań wleźli
Przy wołak na sianiy zrodzi siy Syn Bozy
Matula w złóbecku Synecka ułozy
Barany i woły zza gródzy kukajom
Cos za cuda w stajni, przed złobym klynkajom
Zlecieli siy z pastwisk pastyrze z pokłonym
Syćka wroz upadli przed Dzieciontka tronem
Złóbecek jest tronem ka z siana posłaniy
To skromniućkie Dzieciy mo wielgiy zadanie
Porodzone w stajni ka kozdy wlyź moze
Biydnym cy bogatym od dziś im pómoze
W górak i w dolinak cuć jest Boga moc
Janioły nad stajniom w tą jedynom noc
Siednijmy do stołów w miyłości i zgodziy
Pora na Wilijom – Bóg niek siednie w przodziy!
Zrodziyłeś siy Jezu w miastak, wsiak, pod lasym
W chałpak pod Giewontym i tys pod sałasym
Dołeś nom dziś promyk nadzieji w sarości
Bo to nase zyciy idziy ku wiecności
Miasto, chałpa, sałas – kas Twojy posłaniy?
Mos siy zrodzić w sercak – w sercu Twe miyszkanie !